Autor: Tramwajowy

Firma się rozwija. Co do tego nie ma wątpliwości. W centrum budowany jest most pod Luasa, w 2017 ma być otwarta kolejna nitka, przedłużenie linii zielonej. Niedawno kurs motorniczych ukończyło ośmiu nowych driverów. Kolejny kurs rozpoczął się w zeszły tygodniu a na nim kolejnych nowych ośmiu. Wśród nich jedna kobieta. Niestety brak obcokrajowców. Wszyscy przyjęci to rodowici i-ludzie, którzy mają rodzinę, przyjaciół już w firmie. Niestety z mojego polecenia dwóch kolegów, którzy jeździli ciężarówkami tu w Irlandii nie dostało nawet żadnej odpowiedzi. Czy to już dyskryminacja czy tylko odpowiednie dobieranie pracowników?

Przyszedłem do okienka się podpisać i stałem się świadkiem wycinka z pracy dyspozytora. Na każdym przystanku jest przycisk SOS. Po naciśnięciu go przez pasażera od razu włącza się kamera i odzywa dyspozytor (jeśli ma na to ochotę). No i nacisnęła pani w wieku średnim przycisk. Dyspozytor się odezwa na głośnomówiącym: Luas Emergency line, w czym mogę pomóc. A pani rzuciła tylko jedno słowo, właściwie dwa : Dun Laoghaire -> Jest to miasteczko portowe z którego wypływają promy do Anglii. Konsternacja zapadała na naszych twarzach. Dyspozytor ze stoickim spokojem zapytał o co chodzi z tym miastem. Pani zapytała się jak tam dotrzeć. Odpowiedział jej jak najdokładniej tylko mógł. Dodam, że cała scenka rozgrywała się na przystanku RedCow.
Musi wsiąść w tramwaj do Connoly, udać się do windy, wjechać na piętro, wsiąść do Darta i dojechać do stacji żądanej.
Kolejny zadowolony klient. No ale ,żeby z powodu takiej pierdoły zajmować linię awaryjną ?!
Dodam, że przycisk ten znajduje się na każdym przystanku, działa 24h na dobę, nagrywanie video włącza się od razu po naciśnięciu tegoż przycisku.

Właściwie to musiałem ale też i mogłem no i wziąłem tydzień wolnego. Jaka to rozkosz posiedzieć z dziećmi w domu kiedy małżonki nie ma i wszystko na mojej głowie. Jak to jest, że te kobiety ciągle narzekają, że nie maja czasu na nic, że dzieci je drażnią itd itd. Starsze wyprawiłem do szkoły. Z młodszym wróciłem do domu, posprzątaliśmy, pranie zrobione a później na małe zakupki. Wróciliśmy to był czas na gry i bajki 😉 Później znów do szkoły odebrać starsze, obiad, wyjście na dwór. Znów gry zabawy w domu, kolacja i spać. I co w tym trudnego ?! A tak szczerze mówiąc to jestem szczęśliwy, że mogłem wrócić do pracy. Nie dałbym rady wysiedzieć dłużej w domu. Za nudno, monotonia ale i za dużo obowiązków. Niby jedno wyklucza drugie ale tak to własnie złożony jest świat. No niech już będzie. Mają kobiety rację…czasem.
W mój ostatni dzień wolny zostaliśmy zaproszeni do xpil.eu (nie na serwer ale na kwaterę) na prywatną audiencję. Szanowny kolega nie chciał spotykać się w grupie na spotkaniu Polskich Blogerów w Irlandii, które odbyło się w styczniu ale za to teraz przyjmuje niektórych pojedynczo. Relacja na w/w stornie więc nie będę się powtarzał. Było miło.
No to by było na tyle.
Wróciłem na tory, poniedziałek jakoś dziwnie, nieswojo a wtorek już normalniej czyli trzy kawy, dwie kanapki, jedna książka. Kilka niezabitych osób i nie uderzonych samochodów, jedno dziękuję ale i brak „ty whoYou” lub inny ….synu.