Tramwajowy.pl

Dziś gdyby nie telefon o godzinie 11:20 od kolegi Krzysztofa 😉 to bym zaspał ale na powrót do domu. Bo dziś miałem rezerwę no i przyszedłem, podpisałem listę, przyjąłem wygodną pozycję leżącą na ławce z torbą pod głową i usnąłem. Wszyscy sie odliczyli to miałem spokój.

Mohery naprawdę nie lubią chyba swojego życia. Gdybym miał opisywać każdy przypadek ich biegania po torach, skakania po krzakach to bym nie skończył nawet za tydzień. No i oczywiście moje motto „Sygnał do odjazdu podrywa nawet paralityka do biegu” ciągle aktualne. Dałem na odjazd, czyli długi dzwonek a babcia która szła ledwo a właściwie mogła by startować na wyścigi ze ślimakiem, wzięła kule pod pachy i dawaj prawie biegiem. Nie jeden nastolatek by jej nie złapał 😉 Taką sytuacje widziałem już po raz drugi. I nie wątpie, że jeszcze nie raz czymś mnie zaskoczą

Jak zwykle po dwóch dniach wolnych znów spałem na „czujce”. Tylko, że tym razem dodatkowo byłem obciążony dwoma dniami imprezy weselnej 😉 Pierwszy dzień zabawa na maksa. Ale drugi tylko do dwudziestej i przy Coli i Tymbarku. Cóż sam zdecydowałem sie na taką pracę i wiele wyrzeczeń z nią związanych.
Dzionek minął spokojnie ale bardzo sennie. No i ciągły deszcz :/ jeszcze bardziej dołował. Może jutro chociaż na chwilę wyjrzy i zawita do nas słoneczko 😉

W drodze do pracy padało, czekałem na swój tramwaj padało. Siadłem na wóz przestało padać.
O godzinie 16:16 zatrzymałem sie na przystanku, standardowa procedura – drzwi otworzyć, poczekać, dzwonek wewnętrzny, 3 sekundy, drzwi zamknąć i….. stoimy :/ Spojrzałem na kontrolki od przetwornicy. Się świecą. Woltomierz wskazuje brak pracy przetwornicy wozu pierwszego. Wysiadłem, zamknąłem swoja kabinkę i poszedłem sprawdzić drugi wóz czy pracuje. Niestety cisza. To już musi być brak napięcia w sieci. Szybko telefon do dyspozytora:
– Dzień dobry sześćset pięć z tej strony, czy przewidziane są jakieś chwilowe wyłączenia napięcia na trasie? – spytałem bo po drodze widziałem sieciowców jak coś kopali.
– Zaraz się dowiem, dzięki za informacje – odpowiedział szanowny szef 😉
Spojrzałem na przeciwny tor a kilkaset metrów dalej, na przystanku też stoi tramwaj. Poczekałem cały cykl świateł, żeby się upewnić, że u niego też brak napięcia. Nie myliłem się. Mimo, że stał za przerywaczem, gdzie może być zasilanie już z innego źródła to i tak nie ruszył się z przystanku. No cóż, wypadało by poinformować pasażerów o zaistniałej sytuacji.
Proszę państwa, brak napięcia w sieci. Awaria może potrwać od kilku minut do czasu nie określonego. Centrala już poinformowana, szukają usterki – uznałem, że udzieliłem maksymalnie wyczerpującej informacji, głośno, stanowczo i wyraźnie. To samo zrobiłem w drugim wagonie 😉
Usiadłem sobie w kabinie, wyłączyłem zbędne urządzenia wykorzystujące napięcie baterii, bo po włączeniu prądu mogło by sie okazać, że właśnie baterie są zbyt słabe, żeby uruchomić wóz.
Oczywiście przychodzili ludzie i pytali się – A jak długo postoimy? A będzie komunikacja zastępcza? A …..
Grzecznie odpowiadałem na każde pytanie. Nikt nie pyskował, nie krzyczał, nie próbował się wyżyć na mnie.
Staliśmy dwadzieścia minut. Jest prąd. Dłuuuuugi dzwonek, żeby ludziska się zbiegli, zamknąłem drzwi i odjazd. Na zegarku minus 20minut. Nadrobimy 😉 Na szczęście światła koło PKS’u były wyłączone, dzięki czemu zyskałem dwie minutki, bo to one najdłużej nas trzymają jak się źle trafi. Później szło już gładko. Z każdą chwilą opóźnienie malało. Na pętli odwrót, szybka wymiana i już ruszyłem prawie planowo. No bo co to jest 5 minut po czasie 😛
A reszta dnia upłynęła w ciemnościach, bo nadciągnęły ciężkie chmury z których na szczęście nic nie padało